مَّن

ذَا

ٱلَّذِي

يُقۡرِضُ

ٱللَّهَ

قَرۡضًا

حَسَنٗا

فَيُضَٰعِفَهُۥ

لَهُۥ

وَلَهُۥٓ

أَجۡرٞ

كَرِيمٞ

١١

   Кист, ки Аллоҳро қарзи некӯ (яъне, дар роҳи Аллоҳ садақаи бе миннат) диҳад, ба он умед, ки то аҷру савоби онро барояш чандон баробар зиёд кунад ва ӯро подоши некӯ бошад ва он ҷаннат аст?¹