اُولٰٓىِٕكَ

یُجْزَوْنَ

الْغُرْفَةَ

بِمَا

صَبَرُوْا

وَیُلَقَّوْنَ

فِیْهَا

تَحِیَّةً

وَّسَلٰمًا

۟ۙ

Ин гӯруҳи сифаткардашудаи дар боло, ки зикр шуданд барояшон мукофот дода мешавад мақоми баландеро дар ҷаннат ба ивази он, ки сабру қаноат карданд ва мешунаванд дар ҷаннат аз ҷониби фариштагон дъои хайру саломро.¹