قَالُوْا

سُبْحٰنَكَ

مَا

كَانَ

یَنْۢبَغِیْ

لَنَاۤ

اَنْ

نَّتَّخِذَ

مِنْ

دُوْنِكَ

مِنْ

اَوْلِیَآءَ

وَلٰكِنْ

مَّتَّعْتَهُمْ

وَاٰبَآءَهُمْ

حَتّٰی

نَسُوا

الذِّكْرَ ۚ

وَكَانُوْا

قَوْمًا

بُوْرًا

۟

Улар дерлар: «Эй пок Парвардигор, бизлар учун Сендан ўзга бирон дўст тутиш жоиз бўлган эмасдир (бас, қандай қилиб ўзгаларни бизга бандалик қилиб сиғинишга мажбурлаб йўлдан оздирайлик)?! Лекин Сен уларни ва ота-боболарини (узоқ умр ва мўл-кўл ризқу рўз билан шундай) фойдалантирдингки, ҳатто улар (Сенинг Ўзингни) эслашни ҳам унутдилар ва ҳалок бўлгувчи қавм бўлиб қолдилар».