مُّحَمَّدٞ

رَّسُولُ

ٱللَّهِۚ

وَٱلَّذِينَ

مَعَهُۥٓ

أَشِدَّآءُ

عَلَى

ٱلۡكُفَّارِ

رُحَمَآءُ

بَيۡنَهُمۡۖ

تَرَىٰهُمۡ

رُكَّعٗا

سُجَّدٗا

يَبۡتَغُونَ

فَضۡلٗا

مِّنَ

ٱللَّهِ

وَرِضۡوَٰنٗاۖ

سِيمَاهُمۡ

فِي

وُجُوهِهِم

مِّنۡ

أَثَرِ

ٱلسُّجُودِۚ

ذَٰلِكَ

مَثَلُهُمۡ

فِي

ٱلتَّوۡرَىٰةِۚ

وَمَثَلُهُمۡ

فِي

ٱلۡإِنجِيلِ

كَزَرۡعٍ

أَخۡرَجَ

شَطۡـَٔهُۥ

فَـَٔازَرَهُۥ

فَٱسۡتَغۡلَظَ

فَٱسۡتَوَىٰ

عَلَىٰ

سُوقِهِۦ

يُعۡجِبُ

ٱلزُّرَّاعَ

لِيَغِيظَ

بِهِمُ

ٱلۡكُفَّارَۗ

وَعَدَ

ٱللَّهُ

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

وَعَمِلُواْ

ٱلصَّٰلِحَٰتِ

مِنۡهُم

مَّغۡفِرَةٗ

وَأَجۡرًا

عَظِيمَۢا

٢٩

Муҳаммад Аллоҳнинг пайғамбаридир. У билан бирга бўлган (мўмин)лар кофирларга қаҳрли, ўз ораларида (мўминлар билан) эса раҳм-шафқатлидирлар. Уларни (мудом) Аллоҳдан фазл-марҳамат ва ризолик тилаб рукуъ, сужуд қилаётган ҳолларида кўрурсиз. Уларнинг юзларида сажда изидан (қолган) белги-аломатлари бордир. Мана шу (яъни, кофирларга қаҳрли бўлиш, мўминларга меҳрибонлик ва кўп намоз ўқиб, рукуъ-сажда қилиш) уларнинг Тавротдаги мисолларидир. (Яъни, Тавротда ҳам Аллоҳ таоло мўминларни мана шундай сифатлар билан сифатлагандир). Уларнинг Инжилдаги мисоллари эса худди бир шохлар чиқариб, қувватга киргач, йўғонлашиб, ўз новдасида тик турган, деҳқонларни лол қолдирадиган ўсимликка ўхшайди. (Мўминларнинг аввал-бошда заиф-озчилик бўлишиб, кейин аста-секин кўпайиб, кучга тўлиб кетишлари Инжилда юқорида зикр қилинганидек ўсимликка ўхшатилиши) улар сабабли кофирларни хафа қилиш учундир. Аллоҳ (мўминлардан) иймон келтириб, яхши амаллар қилган зотларга мағфират ва улуғ ажр-мукофот ваъда қилгандир.