سَيَقُولُ

لَكَ

ٱلۡمُخَلَّفُونَ

مِنَ

ٱلۡأَعۡرَابِ

شَغَلَتۡنَآ

أَمۡوَٰلُنَا

وَأَهۡلُونَا

فَٱسۡتَغۡفِرۡ

لَنَاۚ

يَقُولُونَ

بِأَلۡسِنَتِهِم

مَّا

لَيۡسَ

فِي

قُلُوبِهِمۡۚ

قُلۡ

فَمَن

يَمۡلِكُ

لَكُم

مِّنَ

ٱللَّهِ

شَيۡـًٔا

إِنۡ

أَرَادَ

بِكُمۡ

ضَرًّا

أَوۡ

أَرَادَ

بِكُمۡ

نَفۡعَۢاۚ

بَلۡ

كَانَ

ٱللَّهُ

بِمَا

تَعۡمَلُونَ

خَبِيرَۢا

١١

Эй Паёмбар! Аз аъроби бодиянишин (онон, ки аз рафтан ба сӯи Макка бо ҳамроҳи ту қафокашӣ карданд,) ба ту хоҳанд гуфт: «Дороиву молу мулкамон моро аз баромадан бо ҳамроҳи ту боздоштаанд, пас барои мо аз Парвардигорат омурзиш бихоҳ». Ба забон чизе мегӯянд, ки дар дилашон нест. Бигӯ: «Пас агар Аллоҳ бароятон зиёне бихоҳад ё нафъе бихоҳад, чӣ касе метавонад дар баробари Аллоҳ онро дигаргун кунад?» (На он тавр аст, ки мунофиқон мепидоранд, ин ки Аллоҳ таъоло он чизеро, ки дар дилҳояшон пинҳон мекунанд аз нифоқ намедонад.) Балки Ӯ таъоло огоҳ буд ба он чӣ мекардед. (Ҳеҷ чиз аз амалҳои бандагон аз Ӯ пинҳон намемонад!) ¹