وَلَتَجِدَنَّهُمۡ

أَحۡرَصَ

ٱلنَّاسِ

عَلَىٰ

حَيَوٰةٖ

وَمِنَ

ٱلَّذِينَ

أَشۡرَكُواْۚ

يَوَدُّ

أَحَدُهُمۡ

لَوۡ

يُعَمَّرُ

أَلۡفَ

سَنَةٖ

وَمَا

هُوَ

بِمُزَحۡزِحِهِۦ

مِنَ

ٱلۡعَذَابِ

أَن

يُعَمَّرَۗ

وَٱللَّهُ

بَصِيرُۢ

بِمَا

يَعۡمَلُونَ

٩٦

     Албатта, медонӣ, эй Расул, яҳудиён сахт ҳаристаранд, ки умри бисёр бинанд, новобаста ҳаёт ҳарчанд бо хорию пастй бошад. Балки рағбаташон дар бисёр ҳаёт дидан, аз рағбати мушрикон ҳам зиёдтар аст. Яҳудиён таманно доранд, ки ҳазор сол дар ин дунё зиндагӣ кунанд, вале ин умри дароз онҳоро аз азоби Аллоҳ дур нахоҳад сохт. Бар Аллоҳ ҳеҷ чизе аз аъмолашон пинҳон нест ва зуд аст, ки онҳоро бар амалҳое, ки сазовори азоби Парвардигорашон аст, ҷазо хоҳад дод. ¹