بِئۡسَمَا

ٱشۡتَرَوۡاْ

بِهِۦٓ

أَنفُسَهُمۡ

أَن

يَكۡفُرُواْ

بِمَآ

أَنزَلَ

ٱللَّهُ

بَغۡيًا

أَن

يُنَزِّلَ

ٱللَّهُ

مِن

فَضۡلِهِۦ

عَلَىٰ

مَن

يَشَآءُ

مِنۡ

عِبَادِهِۦۖ

فَبَآءُو

بِغَضَبٍ

عَلَىٰ

غَضَبٖۚ

وَلِلۡكَٰفِرِينَ

عَذَابٞ

مُّهِينٞ

٩٠

Ба чи баҳои баде худро фурӯхтанд, ки аз рӯйи ҳасад [ва бартарихоҳӣ] ба он чи Аллоҳ таоло фиристода буд, кофир шуданд, ки чаро Аллоҳ таоло аз фазли хеш бар ҳар кас аз бандагонаш, ки мехоҳад [ваҳй] нозил мекунад. Пас, [ба хотири ин ҳасодат] беш аз пеш ба хашми [илоҳӣ] гирифтор шуданд ва барои кофирон азоби хоркунандае [дар пеш] аст