وَاِذَا

لَقُوا

الَّذِیْنَ

اٰمَنُوْا

قَالُوْۤا

اٰمَنَّا ۖۚ

وَاِذَا

خَلَا

بَعْضُهُمْ

اِلٰی

بَعْضٍ

قَالُوْۤا

اَتُحَدِّثُوْنَهُمْ

بِمَا

فَتَحَ

اللّٰهُ

عَلَیْكُمْ

لِیُحَآجُّوْكُمْ

بِهٖ

عِنْدَ

رَبِّكُمْ ؕ

اَفَلَا

تَعْقِلُوْنَ

۟

  Инҳо, яҳудиён, чун бо мӯъминон вохуранд, бо забонашон гуянд: «Мо ҳам ба дини шумо ва расуле, ки дар Таврот башорат дода шудааст, имон овардем». Ба чун бо якдигар танҳо шаванд, гуянд: «Оё бо мӯъминон, аз донише, ки Аллоҳ ба шумо арзонӣ дошта (дар Таврот аз амри Муҳаммад)¹ сухан мегӯед, то ба ёрии он рӯзи қиёмат дар назди Парвардигоратон бар шумо ҳуҷҷат оранд? Оё ба ақл дарнамеёбед? Яъне андеша намекунед.».