وَاِذْ

قَالَ

مُوْسٰی

لِقَوْمِهٖ

یٰقَوْمِ

اِنَّكُمْ

ظَلَمْتُمْ

اَنْفُسَكُمْ

بِاتِّخَاذِكُمُ

الْعِجْلَ

فَتُوْبُوْۤا

اِلٰی

بَارِىِٕكُمْ

فَاقْتُلُوْۤا

اَنْفُسَكُمْ ؕ

ذٰلِكُمْ

خَیْرٌ

لَّكُمْ

عِنْدَ

بَارِىِٕكُمْ ؕ

فَتَابَ

عَلَیْكُمْ ؕ

اِنَّهٗ

هُوَ

التَّوَّابُ

الرَّحِیْمُ

۟

Ва он ҳангомро, ки Мӯсо ба қавми худ гуфт: «Эй қавми ман, шумо ба он сабаб, ки гӯсоларо парастидед, бар худ ситам раво доштед: инак ба даргоҳи Офаридгоратон тавба куне два якдигарро бикушед, ки чунин коре дар назди Офаридгоратон беҳтар аст». Пас Худо тавбаи шуморо пазируфт, зеро тавбапазир ва меҳрубон аст.