یٰۤاَیُّهَا

الَّذِیْنَ

اٰمَنُوْۤا

اِذَا

تَدَایَنْتُمْ

بِدَیْنٍ

اِلٰۤی

اَجَلٍ

مُّسَمًّی

فَاكْتُبُوْهُ ؕ

وَلْیَكْتُبْ

بَّیْنَكُمْ

كَاتِبٌ

بِالْعَدْلِ ۪

وَلَا

یَاْبَ

كَاتِبٌ

اَنْ

یَّكْتُبَ

كَمَا

عَلَّمَهُ

اللّٰهُ

فَلْیَكْتُبْ ۚ

وَلْیُمْلِلِ

الَّذِیْ

عَلَیْهِ

الْحَقُّ

وَلْیَتَّقِ

اللّٰهَ

رَبَّهٗ

وَلَا

یَبْخَسْ

مِنْهُ

شَیْـًٔا ؕ

فَاِنْ

كَانَ

الَّذِیْ

عَلَیْهِ

الْحَقُّ

سَفِیْهًا

اَوْ

ضَعِیْفًا

اَوْ

لَا

یَسْتَطِیْعُ

اَنْ

یُّمِلَّ

هُوَ

فَلْیُمْلِلْ

وَلِیُّهٗ

بِالْعَدْلِ ؕ

وَاسْتَشْهِدُوْا

شَهِیْدَیْنِ

مِنْ

رِّجَالِكُمْ ۚ

فَاِنْ

لَّمْ

یَكُوْنَا

رَجُلَیْنِ

فَرَجُلٌ

وَّامْرَاَتٰنِ

مِمَّنْ

تَرْضَوْنَ

مِنَ

الشُّهَدَآءِ

اَنْ

تَضِلَّ

اِحْدٰىهُمَا

فَتُذَكِّرَ

اِحْدٰىهُمَا

الْاُخْرٰی ؕ

وَلَا

یَاْبَ

الشُّهَدَآءُ

اِذَا

مَا

دُعُوْا ؕ

وَلَا

تَسْـَٔمُوْۤا

اَنْ

تَكْتُبُوْهُ

صَغِیْرًا

اَوْ

كَبِیْرًا

اِلٰۤی

اَجَلِهٖ ؕ

ذٰلِكُمْ

اَقْسَطُ

عِنْدَ

اللّٰهِ

وَاَقْوَمُ

لِلشَّهَادَةِ

وَاَدْنٰۤی

اَلَّا

تَرْتَابُوْۤا

اِلَّاۤ

اَنْ

تَكُوْنَ

تِجَارَةً

حَاضِرَةً

تُدِیْرُوْنَهَا

بَیْنَكُمْ

فَلَیْسَ

عَلَیْكُمْ

جُنَاحٌ

اَلَّا

تَكْتُبُوْهَا ؕ

وَاَشْهِدُوْۤا

اِذَا

تَبَایَعْتُمْ ۪

وَلَا

یُضَآرَّ

كَاتِبٌ

وَّلَا

شَهِیْدٌ ؕ۬

وَاِنْ

تَفْعَلُوْا

فَاِنَّهٗ

فُسُوْقٌ

بِكُمْ ؕ

وَاتَّقُوا

اللّٰهَ ؕ

وَیُعَلِّمُكُمُ

اللّٰهُ ؕ

وَاللّٰهُ

بِكُلِّ

شَیْءٍ

عَلِیْمٌ

۟

Эй касоне, ки имон овардаед, агар ба ҳамдигар воме [пардохтед ё муомилаи насияе анҷом] додед, ки саррасиди муайяне дошт, онро бинависед; ва бояд нависанда [қарордоди ин корро] бар асоси адолат байни шумо бинависад ва ҳеҷ нависандае набояд аз навиштанаш худдорӣ кунад, ҳамон гуна [ва ба шукронаи он], ки Аллоҳ таоло ба ӯ омӯзиш додааст; ва касе, ки вом бар уҳдаи ӯст [қарздор] бояд имло кунад ва ӯ [нависанда] бинависад; ва бояд аз Аллоҳ таоло, ки Парвардигори ӯст, бипарҳезад ва аз [маблағ ва муддати] он [вом] чизе накоҳад. Агар касе, ки вом бар уҳдаи ӯст, сафеҳ [кӯдак ё девона] ё нотавон аст ё худ наметавонад имло кунад, бояд сарпарасти ӯ бо [риояти] адолат имло кунад ва ду шоҳид аз мардонатонро [бар он қарордод] гувоҳ бигиред. Агар ду мард набошад, як марду ду зан аз миёни гувоҳоне, ки [ба адолати онон] ризоият доред [гувоҳ бигиред], то агар яке аз он ду [зан] фаромӯш кард, дигаре ба ӯ ёдоварӣ кунад; ва ҳангоме ки гувоҳон [барои адои шаҳодат] даъват шаванд, набояд [аз омадан] худдорӣ кунанд. Ва аз навиштани [қарз] то саррасидаш [озурда ва] дилгир нашавед, хоҳ [маблағаш] кам бошад хоҳ зиёд. Ин [кор] дар назди Аллоҳ таоло ба адолат наздиктар ва барои гувоҳӣ додан устувортар ва барои он, ки [дар миқдор ва муддати вом] дучори тардид нашавед, [ба адолат] наздиктар аст; магар ин ки доду ситади нақдӣ бошад, ки байни худ даст ба даст мекунед. Дар ин сурат гуноҳе бар шумо нест, ки онро нанависед; ва ҳангоме ки доду ситад [-и нақдӣ] кардед, гувоҳ бигиред ва [дар ин миён] набояд ба нависанда ва гувоҳ [ҳеҷ] ранҷу зиёне бирасад; ва агар [чунин] кунед; бе шак [баёнгари] нофармонии шумо хоҳад буд; ва [эй муъминон], аз Аллоҳ таоло парво кунед [ва муомилотро ба ҳамон шакле, ки амр мекунад, анҷом диҳед]. Аллоҳ таоло [он чиро, ки барои дунё ва охирататон судманд аст] ба шумо омӯзиш медиҳад ва Аллоҳ таоло ба ҳар чиз доност