ٱلَّذِينَ

يَأۡكُلُونَ

ٱلرِّبَوٰاْ

لَا

يَقُومُونَ

إِلَّا

كَمَا

يَقُومُ

ٱلَّذِي

يَتَخَبَّطُهُ

ٱلشَّيۡطَٰنُ

مِنَ

ٱلۡمَسِّۚ

ذَٰلِكَ

بِأَنَّهُمۡ

قَالُوٓاْ

إِنَّمَا

ٱلۡبَيۡعُ

مِثۡلُ

ٱلرِّبَوٰاْۗ

وَأَحَلَّ

ٱللَّهُ

ٱلۡبَيۡعَ

وَحَرَّمَ

ٱلرِّبَوٰاْۚ

فَمَن

جَآءَهُۥ

مَوۡعِظَةٞ

مِّن

رَّبِّهِۦ

فَٱنتَهَىٰ

فَلَهُۥ

مَا

سَلَفَ

وَأَمۡرُهُۥٓ

إِلَى

ٱللَّهِۖ

وَمَنۡ

عَادَ

فَأُوْلَٰٓئِكَ

أَصۡحَٰبُ

ٱلنَّارِۖ

هُمۡ

فِيهَا

خَٰلِدُونَ

٢٧٥

Судхўр бўлган кимсалар (Қиёмат Кунида қабрларидан) турмайдилар, магар жин чалган мажнун каби турадилар. Бунга сабаб уларнинг: «Байъ (олди-сотди) ҳам судхўрликнинг ўзи-ку?», деганларидир. Ҳолбуки, Аллоҳ байъни ҳалол, судхўрликни ҳаром қилган. Бас, кимга Парвардигоридан мавъиза — насиҳат етгач (судхўрликдан) тўхтаса, у ҳолда аввал ўтгани ўзига ва унинг иши Аллоҳга (топширилади). (Яъни, Аллоҳ хоҳласа афв қилар). Ва ким (судхўрликка) қайтса, ўшалар жаҳаннам эгаларидир ва унда абадий қолажаклар.