لِلۡفُقَرَآءِ

ٱلَّذِينَ

أُحۡصِرُواْ

فِي

سَبِيلِ

ٱللَّهِ

لَا

يَسۡتَطِيعُونَ

ضَرۡبٗا

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

يَحۡسَبُهُمُ

ٱلۡجَاهِلُ

أَغۡنِيَآءَ

مِنَ

ٱلتَّعَفُّفِ

تَعۡرِفُهُم

بِسِيمَٰهُمۡ

لَا

يَسۡـَٔلُونَ

ٱلنَّاسَ

إِلۡحَافٗاۗ

وَمَا

تُنفِقُواْ

مِنۡ

خَيۡرٖ

فَإِنَّ

ٱللَّهَ

بِهِۦ

عَلِيمٌ

٢٧٣

(Ин садақот) барои камбағалони мусалмон аст, ки дар роҳи Аллоҳ бозмонданд ва наметавонанд дар замин сафар кунанд ва шахси нодон онҳоро ба сабаби тамаъ накарданашон тавонгар мепиндорад, Онҳоро аз симояшон мешиносӣ, бо исрор (бардавом) аз мардум чизе намехоҳанд. Агар дар пурсидан маҷбур шаванд, бисёр тавалло намекунанд. Ва ҳар чи дар роҳи Аллоҳ аз хубӣ нафақа кунед, Аллоҳ ба он доно аст ва рӯзи қиёмат мукофотатонро пурра хоҳед гирифт.