لِلۡفُقَرَآءِ

ٱلَّذِينَ

أُحۡصِرُواْ

فِي

سَبِيلِ

ٱللَّهِ

لَا

يَسۡتَطِيعُونَ

ضَرۡبٗا

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

يَحۡسَبُهُمُ

ٱلۡجَاهِلُ

أَغۡنِيَآءَ

مِنَ

ٱلتَّعَفُّفِ

تَعۡرِفُهُم

بِسِيمَٰهُمۡ

لَا

يَسۡـَٔلُونَ

ٱلنَّاسَ

إِلۡحَافٗاۗ

وَمَا

تُنفِقُواْ

مِنۡ

خَيۡرٖ

فَإِنَّ

ٱللَّهَ

بِهِۦ

عَلِيمٌ

٢٧٣

(Садақот-эҳсонлар) Аллоҳнинг йўлида тўсилган (яъни, ўзларини ушлаган), бирор Ерга сафар қилишга қодир бўлмайдиган, қаноатлари сабабли, билмаган одамга бой-бадавлат бўлиб кўринадиган фақир-камбағаллар учундир. Уларнинг фақирликларини сиймоларидан билиб оласиз. Улар тиланиб туриб олмайдилар, қандай яхшилик қилсангиз, бас, албатта Аллоҳ уни билгувчидир.