۞ لَّيۡسَ

عَلَيۡكَ

هُدَىٰهُمۡ

وَلَٰكِنَّ

ٱللَّهَ

يَهۡدِي

مَن

يَشَآءُۗ

وَمَا

تُنفِقُواْ

مِنۡ

خَيۡرٖ

فَلِأَنفُسِكُمۡۚ

وَمَا

تُنفِقُونَ

إِلَّا

ٱبۡتِغَآءَ

وَجۡهِ

ٱللَّهِۚ

وَمَا

تُنفِقُواْ

مِنۡ

خَيۡرٖ

يُوَفَّ

إِلَيۡكُمۡ

وَأَنتُمۡ

لَا

تُظۡلَمُونَ

٢٧٢

Ҳидоят ёфтани онҳо (яъне кофирон) бар ӯҳдаи ту эй Муҳаммад лозим нест, балки Аллоҳ ҳар касеро, ки хоҳад, ба сӯи динаш ҳидоят менамояд ва ҳар он чи нафақа кунед кам ё беш, хоҳ барои кофир бошад ё барои мусалмон, савоби он барои худатон бозгардандааст. Ва мӯъминон нафақа намекунанд, магар барои талаби ризоияти Аллоҳ. Ва ҳар чи хуб ва неке, ки нафақа кунед, савоби он ба шумо пурра боз гардонда мешавад ва аз савоби шумо чизе кам карда намешавад. ¹