يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُوٓاْ

أَنفِقُواْ

مِن

طَيِّبَٰتِ

مَا

كَسَبۡتُمۡ

وَمِمَّآ

أَخۡرَجۡنَا

لَكُم

مِّنَ

ٱلۡأَرۡضِۖ

وَلَا

تَيَمَّمُواْ

ٱلۡخَبِيثَ

مِنۡهُ

تُنفِقُونَ

وَلَسۡتُم

بِـَٔاخِذِيهِ

إِلَّآ

أَن

تُغۡمِضُواْ

فِيهِۚ

وَٱعۡلَمُوٓاْ

أَنَّ

ٱللَّهَ

غَنِيٌّ

حَمِيدٌ

٢٦٧

Эй касоне, ки имон овардаед, аз чизҳои покизае, ки ба даст овардаед ва аз он чи аз замин барои шумо баровардаем, инфоқ кунед; ва ба суроғ [-и моли] нопок наравед, ки аз он инфоқ намоед; дар ҳоле ки худатон ҳозир ба пазируфтанаш нестед, магар бо чашмпӯшӣ [ва бемайлӣ] нисбат ба он; [пас, чӣ гуна чизеро, ки барои худ намеписандед, барои Аллоҳ таоло раво медоред]? Ва бидонед, ки Аллоҳ таоло бениёзу сутуда аст