أَيَوَدُّ

أَحَدُكُمۡ

أَن

تَكُونَ

لَهُۥ

جَنَّةٞ

مِّن

نَّخِيلٖ

وَأَعۡنَابٖ

تَجۡرِي

مِن

تَحۡتِهَا

ٱلۡأَنۡهَٰرُ

لَهُۥ

فِيهَا

مِن

كُلِّ

ٱلثَّمَرَٰتِ

وَأَصَابَهُ

ٱلۡكِبَرُ

وَلَهُۥ

ذُرِّيَّةٞ

ضُعَفَآءُ

فَأَصَابَهَآ

إِعۡصَارٞ

فِيهِ

نَارٞ

فَٱحۡتَرَقَتۡۗ

كَذَٰلِكَ

يُبَيِّنُ

ٱللَّهُ

لَكُمُ

ٱلۡأٓيَٰتِ

لَعَلَّكُمۡ

تَتَفَكَّرُونَ

٢٦٦

Оё ҳеҷ як аз шумо дӯст дорад, ки боғе аз дарахтони хурмо ва ангур дошта бошад, ки аз зери онҳо ҷӯйборҳо [-и гуворо] равон аст ва ҳар гуна мева барояш ба бор меоварад ва [аммо] дар ҳоле ки ба синни пирӣ расида ва фарзандон [-и хурдсол] ва нотавон дорад, ногаҳон гирдбоди оташин дар он занаду [ҳамаи боғ] бисӯзад? [Ҳоли касоне, ки садақаҳои худро бо миннату озор ва риё ботил мекунанд низ чунин аст]. Аллоҳ таоло бад-ин гуна оёт [-и худ]-ро барои шумо равшан месозад; бошад, ки биандешед