يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

لَا

تُبۡطِلُواْ

صَدَقَٰتِكُم

بِٱلۡمَنِّ

وَٱلۡأَذَىٰ

كَٱلَّذِي

يُنفِقُ

مَالَهُۥ

رِئَآءَ

ٱلنَّاسِ

وَلَا

يُؤۡمِنُ

بِٱللَّهِ

وَٱلۡيَوۡمِ

ٱلۡأٓخِرِۖ

فَمَثَلُهُۥ

كَمَثَلِ

صَفۡوَانٍ

عَلَيۡهِ

تُرَابٞ

فَأَصَابَهُۥ

وَابِلٞ

فَتَرَكَهُۥ

صَلۡدٗاۖ

لَّا

يَقۡدِرُونَ

عَلَىٰ

شَيۡءٖ

مِّمَّا

كَسَبُواْۗ

وَٱللَّهُ

لَا

يَهۡدِي

ٱلۡقَوۡمَ

ٱلۡكَٰفِرِينَ

٢٦٤

Эй касоне, ки имон овардаед, садақаҳои худро бо миннату озор ботил накунед, ҳамчун касе, ки моли худро барои намоиш додан ба мардум инфоқ мекунад ва ба Аллоҳу рӯзи қиёмат имон надорад; пас, масали ӯ ҳамчун масали санги софест, ки рӯйи он [андаке] хок нишастааст; он гоҳ борони тунде бар он мезанад [ва ҳамаи хокҳоро аз санг мешӯяд] ва онро соф [-у бидуни хок] раҳо мекунад. Онон [риёкорон] аз он чи, ки анҷом додаанд, чизе ба даст намеоваранд; ва Аллоҳ таоло гурӯҳи кофиронро ҳидоят намекунад