يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

لَا

تُبۡطِلُواْ

صَدَقَٰتِكُم

بِٱلۡمَنِّ

وَٱلۡأَذَىٰ

كَٱلَّذِي

يُنفِقُ

مَالَهُۥ

رِئَآءَ

ٱلنَّاسِ

وَلَا

يُؤۡمِنُ

بِٱللَّهِ

وَٱلۡيَوۡمِ

ٱلۡأٓخِرِۖ

فَمَثَلُهُۥ

كَمَثَلِ

صَفۡوَانٍ

عَلَيۡهِ

تُرَابٞ

فَأَصَابَهُۥ

وَابِلٞ

فَتَرَكَهُۥ

صَلۡدٗاۖ

لَّا

يَقۡدِرُونَ

عَلَىٰ

شَيۡءٖ

مِّمَّا

كَسَبُواْۗ

وَٱللَّهُ

لَا

يَهۡدِي

ٱلۡقَوۡمَ

ٱلۡكَٰفِرِينَ

٢٦٤

Эй касоне, ки имон овардед! Садақоти худро бо миннат ниҳодан ва озор расондан ботил накунед, ҳамчунин касе, ки молашро ба мақсади худнамоӣ ба мардум нафақа мекунад, то ки мардум ӯро мадҳу сано гӯянд ва ба Аллоҳ ва рӯзи охират имон надорад, пас ӯ мисли санги соф ва бузургест, ки бар рӯи он хоке аст ва борони сахт бар он борида ва он хокро аз рӯи санг шуста бурд. Риёкорон низ аз он чӣ ба даст оварданд, дар назди Аллоҳ бар нафақаи кардаи худ чизеро аз савоб намеёбанд ва фоидае нагирифтанд. Аллоҳ кофиронро ба сӯи ҳақ ҳидоят намекунад.¹