يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

لَا

تُبۡطِلُواْ

صَدَقَٰتِكُم

بِٱلۡمَنِّ

وَٱلۡأَذَىٰ

كَٱلَّذِي

يُنفِقُ

مَالَهُۥ

رِئَآءَ

ٱلنَّاسِ

وَلَا

يُؤۡمِنُ

بِٱللَّهِ

وَٱلۡيَوۡمِ

ٱلۡأٓخِرِۖ

فَمَثَلُهُۥ

كَمَثَلِ

صَفۡوَانٍ

عَلَيۡهِ

تُرَابٞ

فَأَصَابَهُۥ

وَابِلٞ

فَتَرَكَهُۥ

صَلۡدٗاۖ

لَّا

يَقۡدِرُونَ

عَلَىٰ

شَيۡءٖ

مِّمَّا

كَسَبُواْۗ

وَٱللَّهُ

لَا

يَهۡدِي

ٱلۡقَوۡمَ

ٱلۡكَٰفِرِينَ

٢٦٤

Эй мўминлар, молини одамларга кўрсатиш учун берадиган, Аллоҳга ва Охират Кунига ишонмайдиган кимсага ўхшаб, берган садақаларингизни миннат ва озор билан йўққа чиқарманг! Зеро, унинг (риёкорнинг) мисоли худди бир устини чанг-тупроқ қоплаб олган силлиқ тошга ўхшайдики, унга шаррос қуйган ёмғир теккан-да қаттиқ-силлиқ тошлигича қолдирган. (Ундай риёкор) мунофиқлар яхши амаллар қилдик, деб ҳисоблайдилар, аммо Қиёмат Кунида топган ва сарфлаган дунёларидан ҳеч нарсага эга бўлмайдилар. Аллоҳ кофирларни ҳидоят қилмайди.