وَإِذۡ

قَالَ

إِبۡرَٰهِـۧمُ

رَبِّ

أَرِنِي

كَيۡفَ

تُحۡيِ

ٱلۡمَوۡتَىٰۖ

قَالَ

أَوَلَمۡ

تُؤۡمِنۖ

قَالَ

بَلَىٰ

وَلَٰكِن

لِّيَطۡمَئِنَّ

قَلۡبِيۖ

قَالَ

فَخُذۡ

أَرۡبَعَةٗ

مِّنَ

ٱلطَّيۡرِ

فَصُرۡهُنَّ

إِلَيۡكَ

ثُمَّ

ٱجۡعَلۡ

عَلَىٰ

كُلِّ

جَبَلٖ

مِّنۡهُنَّ

جُزۡءٗا

ثُمَّ

ٱدۡعُهُنَّ

يَأۡتِينَكَ

سَعۡيٗاۚ

وَٱعۡلَمۡ

أَنَّ

ٱللَّهَ

عَزِيزٌ

حَكِيمٞ

٢٦٠

Иброҳим гуфт: «Эй Парвардигори ман, ба ман бинамой, ки мурдагонро чӣ гуна зинда месозӣ». Гуфт: «Оё ҳанӯз имон наёвардаӣ?» Гуфт; «Бале, валекин мехоҳам, ки дилам ором ёбад». Гуфт; «Чаҳор парранда бигиру гӯшти онҳоро ба ҳам биёмез ва ҳар ҷузъе аз онҳоро бар кӯҳе бинеҳ. Пас онҳоро фарёд кун. Шитобон назди ту меоянд ва бидон, ки Худо пирӯзманд ва ҳаким аст».