وَاِذْ

قَالَ

اِبْرٰهٖمُ

رَبِّ

اَرِنِیْ

كَیْفَ

تُحْیِ

الْمَوْتٰی ؕ

قَالَ

اَوَلَمْ

تُؤْمِنْ ؕ

قَالَ

بَلٰی

وَلٰكِنْ

لِّیَطْمَىِٕنَّ

قَلْبِیْ ؕ

قَالَ

فَخُذْ

اَرْبَعَةً

مِّنَ

الطَّیْرِ

فَصُرْهُنَّ

اِلَیْكَ

ثُمَّ

اجْعَلْ

عَلٰی

كُلِّ

جَبَلٍ

مِّنْهُنَّ

جُزْءًا

ثُمَّ

ادْعُهُنَّ

یَاْتِیْنَكَ

سَعْیًا ؕ

وَاعْلَمْ

اَنَّ

اللّٰهَ

عَزِیْزٌ

حَكِیْمٌ

۟۠

Эсла, Иброҳим: «Эй Роббим, менга ўликларни қандай тирилтиришингни кўрсат», деганда, У Зот: «Ишонмадингми?» – деди. У: Оре, лекин қалбим хотиржам бўлиши учун», – деди. У зот: «Қушдан тўртта олгин-да, ўзингга тортиб, кесиб майдала, сўнгра, улардан ҳар бир тоққа бўлакларини қўйгин, кейин уларни ўзингга чақир, ҳузурингга тезлаб келадилар», – деди. «Ва билгинки, албатта, Аллоҳ Азийз ва Ҳакийм Зотдир».¹