اَوْ

كَالَّذِیْ

مَرَّ

عَلٰی

قَرْیَةٍ

وَّهِیَ

خَاوِیَةٌ

عَلٰی

عُرُوْشِهَا ۚ

قَالَ

اَنّٰی

یُحْیٖ

هٰذِهِ

اللّٰهُ

بَعْدَ

مَوْتِهَا ۚ

فَاَمَاتَهُ

اللّٰهُ

مِائَةَ

عَامٍ

ثُمَّ

بَعَثَهٗ ؕ

قَالَ

كَمْ

لَبِثْتَ ؕ

قَالَ

لَبِثْتُ

یَوْمًا

اَوْ

بَعْضَ

یَوْمٍ ؕ

قَالَ

بَلْ

لَّبِثْتَ

مِائَةَ

عَامٍ

فَانْظُرْ

اِلٰی

طَعَامِكَ

وَشَرَابِكَ

لَمْ

یَتَسَنَّهْ ۚ

وَانْظُرْ

اِلٰی

حِمَارِكَ۫

وَلِنَجْعَلَكَ

اٰیَةً

لِّلنَّاسِ

وَانْظُرْ

اِلَی

الْعِظَامِ

كَیْفَ

نُنْشِزُهَا

ثُمَّ

نَكْسُوْهَا

لَحْمًا ؕ

فَلَمَّا

تَبَیَّنَ

لَهٗ ۙ

قَالَ

اَعْلَمُ

اَنَّ

اللّٰهَ

عَلٰی

كُلِّ

شَیْءٍ

قَدِیْرٌ

۟

Tàbí gẹ́gẹ́ bí ẹni tí ó kọjá nínú ìlú kan nígbà tí (àwọn ilé ibẹ̀) ti dàwó lulẹ̀ tòrùlé-tòrùlé wọn. Ó sọ pé: “Báwo ni Allāhu yó ṣe sọ èyí di alààyè lẹ́yìn ikú rẹ̀!” Allāhu sì sọ ọ́ di òkú fún ọgọ́rùn-ún ọdún. Lẹ́yìn náà, Ó gbé e dìde. Ó sọ pé: “Ìgbà wo ni o ti wà níbí?” Ó sọ pé: “Mo wà níbí fún ọjọ́ kan tàbí ìlàjì ọjọ́.” Ó sọ pé: “Bẹ́ẹ̀ kọ́, o ti wà níbí fún ọgọ́rùn-ún ọdún. Wo oúnjẹ rẹ àti omi rẹ, kò yí padà. Tún wo kẹ́tẹ́kẹ́tẹ́ rẹ, kí Á lè fi ọ́ ṣe àmì kan fún àwọn ènìyàn (ni ìwọ̀nyí jẹ́). Wo eegun (ràkúnmí náà), wo bí A ó ṣe tò wọ́n papọ̀ mọ́ra wọn. Lẹ́yìn náà, (wo) bí A ó ṣe da ẹran bò ó lára. Nígbà tí ó fojú hàn sí i kedere (bẹ́ẹ̀), ó sọ pé: “Mo mọ̀ pé dájúdájú Allāhu ni Alágbára lórí gbogbo n̄ǹkan.”[1] ¹