لَآ

إِكۡرَاهَ

فِي

ٱلدِّينِۖ

قَد

تَّبَيَّنَ

ٱلرُّشۡدُ

مِنَ

ٱلۡغَيِّۚ

فَمَن

يَكۡفُرۡ

بِٱلطَّٰغُوتِ

وَيُؤۡمِنۢ

بِٱللَّهِ

فَقَدِ

ٱسۡتَمۡسَكَ

بِٱلۡعُرۡوَةِ

ٱلۡوُثۡقَىٰ

لَا

ٱنفِصَامَ

لَهَاۗ

وَٱللَّهُ

سَمِيعٌ

عَلِيمٌ

٢٥٦

Дар [пазириши] дин, ҳеҷ иҷборе нест; ба ростӣ, ки роҳи рост [ва ҳидоят] аз роҳи инҳироф [ва гумроҳӣ] равшан шудааст; пас, ҳар кас ба тоғут [он чи ба ҷойи Аллоҳ таоло парастиш мешавад] куфр биварзад ва ба Аллоҳ таоло имон оварад, ҳатман, ба маҳкамтарин дастовез чанг задааст, ки ҳаргиз нахоҳад гусаст; ва Аллоҳ таоло шунавову доност