فَلَمَّا

فَصَلَ

طَالُوتُ

بِٱلۡجُنُودِ

قَالَ

إِنَّ

ٱللَّهَ

مُبۡتَلِيكُم

بِنَهَرٖ

فَمَن

شَرِبَ

مِنۡهُ

فَلَيۡسَ

مِنِّي

وَمَن

لَّمۡ

يَطۡعَمۡهُ

فَإِنَّهُۥ

مِنِّيٓ

إِلَّا

مَنِ

ٱغۡتَرَفَ

غُرۡفَةَۢ

بِيَدِهِۦۚ

فَشَرِبُواْ

مِنۡهُ

إِلَّا

قَلِيلٗا

مِّنۡهُمۡۚ

فَلَمَّا

جَاوَزَهُۥ

هُوَ

وَٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

مَعَهُۥ

قَالُواْ

لَا

طَاقَةَ

لَنَا

ٱلۡيَوۡمَ

بِجَالُوتَ

وَجُنُودِهِۦۚ

قَالَ

ٱلَّذِينَ

يَظُنُّونَ

أَنَّهُم

مُّلَٰقُواْ

ٱللَّهِ

كَم

مِّن

فِئَةٖ

قَلِيلَةٍ

غَلَبَتۡ

فِئَةٗ

كَثِيرَةَۢ

بِإِذۡنِ

ٱللَّهِۗ

وَٱللَّهُ

مَعَ

ٱلصَّٰبِرِينَ

٢٤٩

Ва ҳангоме ки Толут бо лашкаронаш аз шаҳр берун омад, гуфт: "Ҳамоно Аллоҳ шуморо бо ҷӯе озмоиш мекунад, пас ҳар кас аз он ҷӯй бинӯшад аз ман нест ва ӯ осӣ аст, дар ҷиҳод ҳамроҳи ман тоқат карда наметавонад ва ҳар кас аз он нанӯшад, аз ман аст, зеро ӯ фармонбардори амри ман ва лаёқат ба ҷиҳод шуда метавонад, магар касе, ки кафе аз он бо дасти худ бардорад, иҷозат дода мешавад". Пас, вақте ки ба он ҷӯй расиданд, бесабрӣ карда ҳама об нӯшиданд, магар каме аз онҳо бар ташнагӣ ва гармӣ сабр карданд ва ба нӯшидани як каф об кифоят карданд. Ин ҳангом осиён аз ҷиҳод ақибнишинӣ карданд. Ва он гоҳ ки Толут ва касоне, ки имон оварда буданд, ҳамроҳи ӯ аз ҷӯй гузаштанд, ва гуфтанд: "Имрӯз моро ба муқобили Ҷолут ва лашкарҳои ӯ тавоноие нест аз сабаби бисёрии лашкари душман". Касоне, ки бовар доштанд, Аллоҳро мулоқот хоҳанд кард ва ба бародаронашон мегуфтанд: "Чи басо гурӯҳи андаке ба изни Аллоҳ бар гурӯҳи зиёде ғолиб шавад ва Аллоҳ бо сабркунандагон аст".¹