وَقَالَ

لَهُمۡ

نَبِيُّهُمۡ

إِنَّ

ءَايَةَ

مُلۡكِهِۦٓ

أَن

يَأۡتِيَكُمُ

ٱلتَّابُوتُ

فِيهِ

سَكِينَةٞ

مِّن

رَّبِّكُمۡ

وَبَقِيَّةٞ

مِّمَّا

تَرَكَ

ءَالُ

مُوسَىٰ

وَءَالُ

هَٰرُونَ

تَحۡمِلُهُ

ٱلۡمَلَٰٓئِكَةُۚ

إِنَّ

فِي

ذَٰلِكَ

لَأٓيَةٗ

لَّكُمۡ

إِن

كُنتُم

مُّؤۡمِنِينَ

٢٤٨

Пайғамбарашон гуфт, ки нишони подшоҳии ӯ ин аст, ки ба шумо сандуқе меояд, ва ин сандуқ ба дасти душманон афтода буд. Дар он Таврот ва оромии дил аз Парвардигоратон ва боқии мероси хонадони Мӯсо ва хонадони Ҳорун дар он аст, монанди асо ва пораҳое аз Таврот, ки фариштагон онро мебардоранд. Ин барои шумо ибратест. Агар мӯъмин бошед, Толутро ба амри Аллоҳ ба подшоҳӣ ихтиёр кунед!¹