أَلَمۡ

تَرَ

إِلَى

ٱلۡمَلَإِ

مِنۢ

بَنِيٓ

إِسۡرَٰٓءِيلَ

مِنۢ

بَعۡدِ

مُوسَىٰٓ

إِذۡ

قَالُواْ

لِنَبِيّٖ

لَّهُمُ

ٱبۡعَثۡ

لَنَا

مَلِكٗا

نُّقَٰتِلۡ

فِي

سَبِيلِ

ٱللَّهِۖ

قَالَ

هَلۡ

عَسَيۡتُمۡ

إِن

كُتِبَ

عَلَيۡكُمُ

ٱلۡقِتَالُ

أَلَّا

تُقَٰتِلُواْۖ

قَالُواْ

وَمَا

لَنَآ

أَلَّا

نُقَٰتِلَ

فِي

سَبِيلِ

ٱللَّهِ

وَقَدۡ

أُخۡرِجۡنَا

مِن

دِيَٰرِنَا

وَأَبۡنَآئِنَاۖ

فَلَمَّا

كُتِبَ

عَلَيۡهِمُ

ٱلۡقِتَالُ

تَوَلَّوۡاْ

إِلَّا

قَلِيلٗا

مِّنۡهُمۡۚ

وَٱللَّهُ

عَلِيمُۢ

بِٱلظَّٰلِمِينَ

٢٤٦

(Ya Rəsulum!) Musadan sonra bir dəstə (tanınmış) İsrail övladının başına gələnləri görmədinmi? Onlar öz peyğəmbərinə: “Bizə bir hökmdar göndər ki, (onun köməyi ilə) Allah yolunda (zülmkarlarla) vuruşaq!” - dedilər. O da (onlara): “Sizə vuruşma əmri olduqda, bəlkə, vuruşmadınız?” – söylədi. Onlar cavabında dedilər: “Allah yolunda nə üçün vuruşmayaq ki, yurdumuzdan çıxarıldıq, övladlarımızdan ayrıldıq”. Lakin onlara vuruşmaq vacib olduğu vaxt, içərilərindən az bir qismi müstəsna olmaqla, (hamısı döyüşdən) üz çevirdilər. Allah (özlərinə) zülm edənləri tanıyır!