۞ أَلَمۡ

تَرَ

إِلَى

ٱلَّذِينَ

خَرَجُواْ

مِن

دِيَٰرِهِمۡ

وَهُمۡ

أُلُوفٌ

حَذَرَ

ٱلۡمَوۡتِ

فَقَالَ

لَهُمُ

ٱللَّهُ

مُوتُواْ

ثُمَّ

أَحۡيَٰهُمۡۚ

إِنَّ

ٱللَّهَ

لَذُو

فَضۡلٍ

عَلَى

ٱلنَّاسِ

وَلَٰكِنَّ

أَكۡثَرَ

ٱلنَّاسِ

لَا

يَشۡكُرُونَ

٢٤٣

Эй Расул, оё ин қиссаи аҷибро, ки барои гузаштагони шумо пеш омад, нашунидаӣ? Он гоҳ, ки вабо (бемории сирояткунанда ва паҳншаванда) сарзамини онҳоро фаро гирифт, онҳо ҳазорон нафар буданд, барои ин ки аз дасти марг фирор кунанд, аз сарзамини худ берун рафтанд, аммо фирор онҳоро наҷот надод ва натавонист, чизеро ки аз вуқуъи он метарсиданд, аз онҳо дур намояд. Ва Аллоҳ бар хилофи мақсудашон бо онҳо бархӯрд кард ва ҳамаро ҳалок гардонд. Баъд аз муддате Аллоҳ онҳоро ба сабаби фазл ва эҳсони худ зинда гардонид, то ин ки умри худро давом диҳанд ва ибрат гирифта бо тавба бозгарданд. Ва онҳо мебоист шукри неъматҳои Илоҳиро баҷо оваранд, вале бештарашон дар анҷоми фаризаи шукргузорӣ кӯтоҳӣ варзиданд.¹