وَٱلَّذِينَ

يُتَوَفَّوۡنَ

مِنكُمۡ

وَيَذَرُونَ

أَزۡوَٰجٗا

وَصِيَّةٗ

لِّأَزۡوَٰجِهِم

مَّتَٰعًا

إِلَى

ٱلۡحَوۡلِ

غَيۡرَ

إِخۡرَاجٖۚ

فَإِنۡ

خَرَجۡنَ

فَلَا

جُنَاحَ

عَلَيۡكُمۡ

فِي

مَا

فَعَلۡنَ

فِيٓ

أَنفُسِهِنَّ

مِن

مَّعۡرُوفٖۗ

وَٱللَّهُ

عَزِيزٌ

حَكِيمٞ

٢٤٠

Касоне аз шумо, ки маргашон фаро мерасад ва ҳамсароне [аз худ] ба ҷо мегузоранд, бояд барои ҳамсаронашон васият кунанд, ки [ворисон] то як сол ононро [бо пардохтани харҷи зиндагӣ] баҳраманд созанд, бидуни он ки [аз хонаи шавҳар] берун кунанд. Пас, агар [ба майли худ пеш аз поёни як сол хонаро тарк кунанд ва] берун бираванд, дар бораи он чи, ки нисбат ба [зоҳир ва зиндагии] худ ба таври шоиста [ва машруъ] анҷом медиҳанд [аз қабили зинат кардан ва издивоҷи муҷаддад] гуноҳе бар шумо нест; ва Аллоҳ таоло шикастнопазиру ҳаким аст