وَإِن

طَلَّقۡتُمُوهُنَّ

مِن

قَبۡلِ

أَن

تَمَسُّوهُنَّ

وَقَدۡ

فَرَضۡتُمۡ

لَهُنَّ

فَرِيضَةٗ

فَنِصۡفُ

مَا

فَرَضۡتُمۡ

إِلَّآ

أَن

يَعۡفُونَ

أَوۡ

يَعۡفُوَاْ

ٱلَّذِي

بِيَدِهِۦ

عُقۡدَةُ

ٱلنِّكَاحِۚ

وَأَن

تَعۡفُوٓاْ

أَقۡرَبُ

لِلتَّقۡوَىٰۚ

وَلَا

تَنسَوُاْ

ٱلۡفَضۡلَ

بَيۡنَكُمۡۚ

إِنَّ

ٱللَّهَ

بِمَا

تَعۡمَلُونَ

بَصِيرٌ

٢٣٧

Агар пеш аз наздикӣ бо онон хостед талоқашон бидиҳед ва маҳрияе барояшон таъйин карда будед, нисфи он чиро, ки таъйин кардаед [ба онон бипардозед]; магар ин ки [ҳаққи худро] бибахшанд ё [шавҳар, яъне] касе, ки [тасмимгирӣ дар мавриди] пайванди издивоҷ бо ӯст, гузашт кунад [ва тамоми маҳрияро бипардозад]. Гузашт кардани шумо [ва бахшидани тамоми маҳрия ба занон] ба парҳезкорӣ наздиктар аст. [Эй муъминон, ҳангоми пардохти ҳуқуқ, осонгирӣ ва] некиро миёни худ фаромӯш накунед [ва бидонед, ки] ба ростӣ Аллоҳ таоло ба он чи мекунед биност