لَّا

جُنَاحَ

عَلَيۡكُمۡ

إِن

طَلَّقۡتُمُ

ٱلنِّسَآءَ

مَا

لَمۡ

تَمَسُّوهُنَّ

أَوۡ

تَفۡرِضُواْ

لَهُنَّ

فَرِيضَةٗۚ

وَمَتِّعُوهُنَّ

عَلَى

ٱلۡمُوسِعِ

قَدَرُهُۥ

وَعَلَى

ٱلۡمُقۡتِرِ

قَدَرُهُۥ

مَتَٰعَۢا

بِٱلۡمَعۡرُوفِۖ

حَقًّا

عَلَى

ٱلۡمُحۡسِنِينَ

٢٣٦

Бар шумо - эй гурӯҳи шавҳарон - гуноҳе нест, ки занонро пеш аз ҳамхобӣ ва пеш аз таъини маҳрия талоқ диҳед, (гарчи ин кор боиси паст шудани шахсияти зан мегардад, аммо бо додани маҳр ҷуброн мешавад). Пас бар шумо лозим аст, ки чизе бидиҳед, то ранҷиши хотирашон ҷуброн шавад. Бар тавонгар ба андозаи тавоноиаш ва бар фақир ба андозаи тоқаташ. Ин корест шоистаи некӯкорон. ¹