وَٱلَّذِينَ

يُتَوَفَّوۡنَ

مِنكُمۡ

وَيَذَرُونَ

أَزۡوَٰجٗا

يَتَرَبَّصۡنَ

بِأَنفُسِهِنَّ

أَرۡبَعَةَ

أَشۡهُرٖ

وَعَشۡرٗاۖ

فَإِذَا

بَلَغۡنَ

أَجَلَهُنَّ

فَلَا

جُنَاحَ

عَلَيۡكُمۡ

فِيمَا

فَعَلۡنَ

فِيٓ

أَنفُسِهِنَّ

بِٱلۡمَعۡرُوفِۗ

وَٱللَّهُ

بِمَا

تَعۡمَلُونَ

خَبِيرٞ

٢٣٤

Ва афроде аз шумо, ки мемиранд ва ҳамсарон [-и ғайри бордор аз худ] боқӣ мегузоранд, [он занон барои издивоҷи муҷаддад] бояд чаҳор моҳ ва даҳ рӯз интизор бикашанд [ва идда нигаҳ доранд] ва ҳангоме ки муддати иддаи худро ба поён расониданд, дар мавриди он чи онон ба таври шоиста [ва машруъ] дар бораи [зиндагии] худ анҷом диҳанд, гуноҳе бар шумо [сарпарастон] нест; ва Аллоҳ таоло ба он чи мекунед, огоҳ аст