۞ وَٱلۡوَٰلِدَٰتُ

يُرۡضِعۡنَ

أَوۡلَٰدَهُنَّ

حَوۡلَيۡنِ

كَامِلَيۡنِۖ

لِمَنۡ

أَرَادَ

أَن

يُتِمَّ

ٱلرَّضَاعَةَۚ

وَعَلَى

ٱلۡمَوۡلُودِ

لَهُۥ

رِزۡقُهُنَّ

وَكِسۡوَتُهُنَّ

بِٱلۡمَعۡرُوفِۚ

لَا

تُكَلَّفُ

نَفۡسٌ

إِلَّا

وُسۡعَهَاۚ

لَا

تُضَآرَّ

وَٰلِدَةُۢ

بِوَلَدِهَا

وَلَا

مَوۡلُودٞ

لَّهُۥ

بِوَلَدِهِۦۚ

وَعَلَى

ٱلۡوَارِثِ

مِثۡلُ

ذَٰلِكَۗ

فَإِنۡ

أَرَادَا

فِصَالًا

عَن

تَرَاضٖ

مِّنۡهُمَا

وَتَشَاوُرٖ

فَلَا

جُنَاحَ

عَلَيۡهِمَاۗ

وَإِنۡ

أَرَدتُّمۡ

أَن

تَسۡتَرۡضِعُوٓاْ

أَوۡلَٰدَكُمۡ

فَلَا

جُنَاحَ

عَلَيۡكُمۡ

إِذَا

سَلَّمۡتُم

مَّآ

ءَاتَيۡتُم

بِٱلۡمَعۡرُوفِۗ

وَٱتَّقُواْ

ٱللَّهَ

وَٱعۡلَمُوٓاْ

أَنَّ

ٱللَّهَ

بِمَا

تَعۡمَلُونَ

بَصِيرٞ

٢٣٣

Ва модарон [бояд] фарзандони худро ду соли тамом шир диҳанд. [Ин дастур] Барои касест, ки бихоҳад даврони ширхораги [-и фарзандаш]-ро такмил кунад; ва бар соҳиби фарзанд [падар] лозим аст хӯроку пӯшоки онон [модарон]-ро [дар муддати шир додан] ба таври шоиста [фароҳам кунад]. Ҳеҷ кас ҷуз ба андозаи тавоноиаш мукаллаф намешавад; на модар бояд ба хотири фарзандаш зиён бубинад ва на падар ба сабаби фарзандаш. [Агар падари кӯдак фавт карда буд ва моле ҳам надошт] Монанди ҳамин [тааҳҳудоти падар] бар ворис [низ] лозим аст; пас, агар он ду [падару модар] бо ризояту машварати якдигар бихоҳанд [кӯдакро зудтар] аз шир бозгиранд, гуноҳе бар онҳо нест; ва агар хостед, ки барои фарзандатон дояе бигиред, гуноҳе бар шумо нест; ба шарте ки он чи [аз ҳуқуқу дастмузд] муқаррар кардаед, ба таври шоиста бипардозед; ва аз Аллоҳ таоло парво кунед ва бидонед, ки Аллоҳ таоло ба он чи анҷом медиҳед биност