وَإِذَا

طَلَّقۡتُمُ

ٱلنِّسَآءَ

فَبَلَغۡنَ

أَجَلَهُنَّ

فَلَا

تَعۡضُلُوهُنَّ

أَن

يَنكِحۡنَ

أَزۡوَٰجَهُنَّ

إِذَا

تَرَٰضَوۡاْ

بَيۡنَهُم

بِٱلۡمَعۡرُوفِۗ

ذَٰلِكَ

يُوعَظُ

بِهِۦ

مَن

كَانَ

مِنكُمۡ

يُؤۡمِنُ

بِٱللَّهِ

وَٱلۡيَوۡمِ

ٱلۡأٓخِرِۗ

ذَٰلِكُمۡ

أَزۡكَىٰ

لَكُمۡ

وَأَطۡهَرُۚ

وَٱللَّهُ

يَعۡلَمُ

وَأَنتُمۡ

لَا

تَعۡلَمُونَ

٢٣٢

Ва ҳангоме ки занонро талоқ додед ва [муддате] иддаи худро ба поён расонданд, [шумо, эй сарпарастон] ононро боз надоред, ки агар [бар асоси меъёрҳои шаръӣ] ба тарзи писандидае байни хеш ба тавофуқ расида буданд, бо шавҳарони [собиқи] худ издивоҷ кунанд. Ин [дастуре аст], ки ҳар яке аз шумо, ки ба Аллоҳ таоло ва рӯзи қиёмат имон дорад, ба он [ҳукм] панд дода мешавад; ва ин [дастур] бароятон пурбаракаттар ва покизатар аст; ва Аллоҳ таоло [хайру салоҳи шуморо] медонад ва шумо намедонед