وَإِذَا

طَلَّقۡتُمُ

ٱلنِّسَآءَ

فَبَلَغۡنَ

أَجَلَهُنَّ

فَأَمۡسِكُوهُنَّ

بِمَعۡرُوفٍ

أَوۡ

سَرِّحُوهُنَّ

بِمَعۡرُوفٖۚ

وَلَا

تُمۡسِكُوهُنَّ

ضِرَارٗا

لِّتَعۡتَدُواْۚ

وَمَن

يَفۡعَلۡ

ذَٰلِكَ

فَقَدۡ

ظَلَمَ

نَفۡسَهُۥۚ

وَلَا

تَتَّخِذُوٓاْ

ءَايَٰتِ

ٱللَّهِ

هُزُوٗاۚ

وَٱذۡكُرُواْ

نِعۡمَتَ

ٱللَّهِ

عَلَيۡكُمۡ

وَمَآ

أَنزَلَ

عَلَيۡكُم

مِّنَ

ٱلۡكِتَٰبِ

وَٱلۡحِكۡمَةِ

يَعِظُكُم

بِهِۦۚ

وَٱتَّقُواْ

ٱللَّهَ

وَٱعۡلَمُوٓاْ

أَنَّ

ٱللَّهَ

بِكُلِّ

شَيۡءٍ

عَلِيمٞ

٢٣١

Ва ҳангоме ки занонро талоқ [-и раҷъӣ] додед ва ба поёни [рӯзҳои] иддаи хеш расиданд, ба шоистагӣ ононро нигаҳ доред ва ё ба некиву хубӣ раҳояшон созед; ва [ҳамчун даврони ҷоҳилият] ононро ба хотири [озору] зиён расондан нигаҳ надоред, то [ба ҳуқуқашон] таҷовуз кунед; ва ҳар ки чунин кунад, ҳатман ба худ ситам кардааст; ва оёти Аллоҳро ба сухра [лаҳву лаъб] нагиред ва неъмати Аллоҳро бар худ ва он чиро, ки аз китоб [Қуръон] ва ҳикмат бар шумо нозил кардааст ва шуморо бо он панд медиҳад, ба ёд биёваред ва аз Аллоҳ таоло парво кунед ва бидонед, ки Аллоҳ таоло ба ҳама чиз доност