فَإِن

طَلَّقَهَا

فَلَا

تَحِلُّ

لَهُۥ

مِنۢ

بَعۡدُ

حَتَّىٰ

تَنكِحَ

زَوۡجًا

غَيۡرَهُۥۗ

فَإِن

طَلَّقَهَا

فَلَا

جُنَاحَ

عَلَيۡهِمَآ

أَن

يَتَرَاجَعَآ

إِن

ظَنَّآ

أَن

يُقِيمَا

حُدُودَ

ٱللَّهِۗ

وَتِلۡكَ

حُدُودُ

ٱللَّهِ

يُبَيِّنُهَا

لِقَوۡمٖ

يَعۡلَمُونَ

٢٣٠

Агар [шавҳар барои бори савум] ӯро талоқ дод, пас аз он [зан] барояш ҳалол нест; магар ин ки [бо қасди издивоҷи ҳақиқӣ ва на барои ҳалол шудан] бо шавҳари ғайр аз ӯ издивоҷ кунад [ва бо вай ҳамбистар шавад. Дар ин сурат] Агар [шавҳари баъдӣ фавт кард ё] ӯро талоқ дод, агар [ду ҳамсари собиқ] мепиндоранд, ки ҳудуди [аҳкоми] Аллоҳро барпо медоранд, гуноҳе бар он ду нест, ки [бо издивоҷи муҷаддад] ба якдигар бозгарданд. Инҳо ҳудуди Аллоҳ таоло аст, ки онҳоро барои мардуме, ки огоҳанд [ва ба ислом имон доранд], баён мекунад