وَلَا

تَجۡعَلُواْ

ٱللَّهَ

عُرۡضَةٗ

لِّأَيۡمَٰنِكُمۡ

أَن

تَبَرُّواْ

وَتَتَّقُواْ

وَتُصۡلِحُواْ

بَيۡنَ

ٱلنَّاسِۚ

وَٱللَّهُ

سَمِيعٌ

عَلِيمٞ

٢٢٤

  Аллоҳро василаи савгандҳои хеш қарор мадиҳед, то бо ин баҳона аз некӯкориву тақво ва ислоҳ дар миёни мардум бозистед, Яъне, набояд қасамҳои онҳо монеъи барои анҷоми корҳои хуб ва парҳез аз корҳои бад ва ислоҳи байни мардум бошад. Пас бо ин баҳона ҳуҷҷат меоваред, ки бо Аллоҳ қасам хурдаед, ки онро иҷро намекунед. Балки қасамхӯранда корҳои хуб анҷом диҳад ва бар қасами хӯрдааш кафорат диҳад ва ин амалро одати худ нагардонад, ки Аллоҳ суханони шуморо мешунавад ва ба аҳволи шумо доност.¹