كَانَ

ٱلنَّاسُ

أُمَّةٗ

وَٰحِدَةٗ

فَبَعَثَ

ٱللَّهُ

ٱلنَّبِيِّـۧنَ

مُبَشِّرِينَ

وَمُنذِرِينَ

وَأَنزَلَ

مَعَهُمُ

ٱلۡكِتَٰبَ

بِٱلۡحَقِّ

لِيَحۡكُمَ

بَيۡنَ

ٱلنَّاسِ

فِيمَا

ٱخۡتَلَفُواْ

فِيهِۚ

وَمَا

ٱخۡتَلَفَ

فِيهِ

إِلَّا

ٱلَّذِينَ

أُوتُوهُ

مِنۢ

بَعۡدِ

مَا

جَآءَتۡهُمُ

ٱلۡبَيِّنَٰتُ

بَغۡيَۢا

بَيۡنَهُمۡۖ

فَهَدَى

ٱللَّهُ

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

لِمَا

ٱخۡتَلَفُواْ

فِيهِ

مِنَ

ٱلۡحَقِّ

بِإِذۡنِهِۦۗ

وَٱللَّهُ

يَهۡدِي

مَن

يَشَآءُ

إِلَىٰ

صِرَٰطٖ

مُّسۡتَقِيمٍ

٢١٣

Одамлар бир миллат эдилар. Сўнг (ораларида келишмовчиликлар пайдо бўлгач), Аллоҳ (мўминларга) хушхабар элтгувчи ва (кофирларни жаҳаннам азобидан) қўрқитувчи пайғамбарларини юборди. Ва уларга қўшиб одамлар орасида чиққан тортишувларга ҳакам бўлсин, деб ҳақ китобни (Таврот, Инжилни) нозил қилди. Энди очиқ оятлар келганидан кейин, фақат шу китоб берилган кимсалар ҳадларидан ошиб, талашиб-тортишдилар. Сўнгра Аллоҳ Ўз изни билан мўминларни улар (китоб берилган кимсалар) ихтилоф қилган ҳақ йўлга йўллади. Аллоҳ Ўзи истаган кишиларни Тўғри Йўлга ҳидоят қилади.