وَاِذَا

تَوَلّٰی

سَعٰی

فِی

الْاَرْضِ

لِیُفْسِدَ

فِیْهَا

وَیُهْلِكَ

الْحَرْثَ

وَالنَّسْلَ ؕ

وَاللّٰهُ

لَا

یُحِبُّ

الْفَسَادَ

۟

Ӯ ҳангоме ки [аз ту] рӯй бармегардонад ва [аз наздат] меравад [ё ба раёсате мерасад], дар роҳи фасод дар замин мекӯшад ва [маҳсулоти] кишоварзӣ ва чаҳорпоёнро нобуд месозад; ва Аллоҳ таоло фасоду [табоҳкорӣ]-ро дӯст надорад