۞ وَٱذۡكُرُواْ

ٱللَّهَ

فِيٓ

أَيَّامٖ

مَّعۡدُودَٰتٖۚ

فَمَن

تَعَجَّلَ

فِي

يَوۡمَيۡنِ

فَلَآ

إِثۡمَ

عَلَيۡهِ

وَمَن

تَأَخَّرَ

فَلَآ

إِثۡمَ

عَلَيۡهِۖ

لِمَنِ

ٱتَّقَىٰۗ

وَٱتَّقُواْ

ٱللَّهَ

وَٱعۡلَمُوٓاْ

أَنَّكُمۡ

إِلَيۡهِ

تُحۡشَرُونَ

٢٠٣

Аллоҳро дар рӯзҳои бошумор яъне, айёми ташриқ: рӯзҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум ва сенздаҳуми даҳаи моҳи зулҳиҷҷа ёд кунед. Ва ҳар кӣ дар ду рӯз шитоб кунад ва аз Мино қабл аз ғуруби офтоби рӯзи дувоздаҳум, баъд аз рамйи ҷимор ¹ гуноҳе бар вай нест; ва ҳар кӣ таъхир кунад, шаб бимонад дар Мино ва рӯзи сенздаҳум рамйи ҷимор кунад, пас гуноҳе нест мар касеро, ки дар ҳаҷи худ тақворо пешаи худ гирифт. Лекин таъхир кардан афзалтар аст. Зеро он тӯшаест дар ибодат ва иқтидо ба феъли Паёмбари Аллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам. Аз Аллоҳ битарсед, эй мусалмонон, ва дар амалҳои хеш муроқибат намоед ва бидонед, ки барои ҳисобу ҷазо ҳамагон ба пешгоҳи Ӯ гирд меоед! ²