فَإِذَا

قَضَيۡتُم

مَّنَٰسِكَكُمۡ

فَٱذۡكُرُواْ

ٱللَّهَ

كَذِكۡرِكُمۡ

ءَابَآءَكُمۡ

أَوۡ

أَشَدَّ

ذِكۡرٗاۗ

فَمِنَ

ٱلنَّاسِ

مَن

يَقُولُ

رَبَّنَآ

ءَاتِنَا

فِي

ٱلدُّنۡيَا

وَمَا

لَهُۥ

فِي

ٱلۡأٓخِرَةِ

مِنۡ

خَلَٰقٖ

٢٠٠

Чун ибодати худро пурра ба ҷой овардед, Аллоҳро бештар ёд кунед, ҳамчунон ки падарони хешро ёд мекардед. Гурӯҳе аз мардум мақсадашон дунё аст фақат, мегӯянд: «Эй Парвардигори мо, моро дар дунё чизе бидеҳ: аз саломатӣ, мол ва фарзанд». Инҳоро дар охират насибе нест.