فَإِذَا

قَضَيۡتُم

مَّنَٰسِكَكُمۡ

فَٱذۡكُرُواْ

ٱللَّهَ

كَذِكۡرِكُمۡ

ءَابَآءَكُمۡ

أَوۡ

أَشَدَّ

ذِكۡرٗاۗ

فَمِنَ

ٱلنَّاسِ

مَن

يَقُولُ

رَبَّنَآ

ءَاتِنَا

فِي

ٱلدُّنۡيَا

وَمَا

لَهُۥ

فِي

ٱلۡأٓخِرَةِ

مِنۡ

خَلَٰقٖ

٢٠٠

Энди, маросимларингизни адо қилиб бўлгач, Аллоҳни аждодларингизни эслагандек, балки ундан-да қаттиқроқ эсланг! Зотан, одамлар орасида шундай кимсалар борки, «Эй Парвардигор, бизга мана шу дунёда бергин», дейди. Ҳолбуки, унинг учун Охиратда ҳеч қандай насиба йўқ.