وَاَتِمُّوا

الْحَجَّ

وَالْعُمْرَةَ

لِلّٰهِ ؕ

فَاِنْ

اُحْصِرْتُمْ

فَمَا

اسْتَیْسَرَ

مِنَ

الْهَدْیِ ۚ

وَلَا

تَحْلِقُوْا

رُءُوْسَكُمْ

حَتّٰی

یَبْلُغَ

الْهَدْیُ

مَحِلَّهٗ ؕ

فَمَنْ

كَانَ

مِنْكُمْ

مَّرِیْضًا

اَوْ

بِهٖۤ

اَذًی

مِّنْ

رَّاْسِهٖ

فَفِدْیَةٌ

مِّنْ

صِیَامٍ

اَوْ

صَدَقَةٍ

اَوْ

نُسُكٍ ۚ

فَاِذَاۤ

اَمِنْتُمْ ۥ

فَمَنْ

تَمَتَّعَ

بِالْعُمْرَةِ

اِلَی

الْحَجِّ

فَمَا

اسْتَیْسَرَ

مِنَ

الْهَدْیِ ۚ

فَمَنْ

لَّمْ

یَجِدْ

فَصِیَامُ

ثَلٰثَةِ

اَیَّامٍ

فِی

الْحَجِّ

وَسَبْعَةٍ

اِذَا

رَجَعْتُمْ ؕ

تِلْكَ

عَشَرَةٌ

كَامِلَةٌ ؕ

ذٰلِكَ

لِمَنْ

لَّمْ

یَكُنْ

اَهْلُهٗ

حَاضِرِی

الْمَسْجِدِ

الْحَرَامِ ؕ

وَاتَّقُوا

اللّٰهَ

وَاعْلَمُوْۤا

اَنَّ

اللّٰهَ

شَدِیْدُ

الْعِقَابِ

۟۠

Ва ҳаҷҷу умраро барои Аллоҳ таоло ба поён расонед ва агар [ба василаи душман ё беморӣ аз ин кор] бозмонед, он чи аз қурбонӣ [хоҳ аз шутуру гов ё гӯсфанд] фароҳам шавад [забҳ кунед ва он гоҳ аз эҳром хориҷ шавед] ва сарҳои худро натарошед, то қурбонӣ ба ҷойгоҳаш [дар қурбонгоҳ] бирасад ва агар касе аз шумо бемор буду ё нороҳатие дар сар дошт [ки ночор буд бад-он хотир дар ҳоли эҳром сари худро битарошад], пас, фидя диҳад, аз [қабили се рӯз] рӯза ё садақа [таом додани шаш тиҳидасти ҳарам] ё қурбонӣ кардани гӯсфанде [ки миёни тиҳидастони ҳарам тақсим шавад]. Пас, ҳангоме ки дар амон будед, ҳар ки аз умра баҳраманд гардид ва сипас [аъмоли] ҳаҷро оғоз кард, он чи аз қурбонӣ [барояш] муяссар шуд [забҳ кунад] ва ҳар ки [қурбонӣ] наёфт, се рӯз дар [айёми] ҳаҷ ва ҳафт рӯз ҳангоме ки [ба хона] бозгаштед, рӯза бигиред. Ин даҳ [рӯзи] комил аст. Ин [ҳукми ҳаҷҷи таматтуъ] барои касест, ки хонаводааш сокини Масҷид-ул-ҳаром [Макка ва атрофи он] набошад ва аз Аллоҳ таоло парво кунед ва бидонед, ки Аллоҳ таоло сахткайфар аст