شَهْرُ

رَمَضَانَ

الَّذِیْۤ

اُنْزِلَ

فِیْهِ

الْقُرْاٰنُ

هُدًی

لِّلنَّاسِ

وَبَیِّنٰتٍ

مِّنَ

الْهُدٰی

وَالْفُرْقَانِ ۚ

فَمَنْ

شَهِدَ

مِنْكُمُ

الشَّهْرَ

فَلْیَصُمْهُ ؕ

وَمَنْ

كَانَ

مَرِیْضًا

اَوْ

عَلٰی

سَفَرٍ

فَعِدَّةٌ

مِّنْ

اَیَّامٍ

اُخَرَ ؕ

یُرِیْدُ

اللّٰهُ

بِكُمُ

الْیُسْرَ

وَلَا

یُرِیْدُ

بِكُمُ

الْعُسْرَ ؗ

وَلِتُكْمِلُوا

الْعِدَّةَ

وَلِتُكَبِّرُوا

اللّٰهَ

عَلٰی

مَا

هَدٰىكُمْ

وَلَعَلَّكُمْ

تَشْكُرُوْنَ

۟

Моҳи рамазон [моҳе] аст, ки Қуръон дар он нозил шудааст; [китобе,] ки роҳнамои мардум аст ва далоили ошкоре аз ҳидоят [бо худ дорад] ва ҷудокунанда [-и ҳақ аз ботил] аст. Пас, ҳар яке аз шумо [ки муқиму солим аст] ин моҳро дарёбад, бояд онро рӯза бидорад ва ҳар ки бемор ё дар сафар бошад, [бояд ба теъдоди рӯзҳое, ки рӯза нагирифтааст] рӯзҳои дигаре [-ро рӯза бигирад]. Аллоҳ таоло [бо баёни ин аҳком] бароятон осонӣ мехоҳад ва душворӣ намехоҳад, то [битавонед рӯзадорӣ дар моҳи рамазон]-ро комил кунед ва Аллоҳро барои он ки ҳидоятатон кардааст, ба бузургӣ ёд кунед; бошад, ки шукр гузоред