أَيَّامٗا

مَّعۡدُودَٰتٖۚ

فَمَن

كَانَ

مِنكُم

مَّرِيضًا

أَوۡ

عَلَىٰ

سَفَرٖ

فَعِدَّةٞ

مِّنۡ

أَيَّامٍ

أُخَرَۚ

وَعَلَى

ٱلَّذِينَ

يُطِيقُونَهُۥ

فِدۡيَةٞ

طَعَامُ

مِسۡكِينٖۖ

فَمَن

تَطَوَّعَ

خَيۡرٗا

فَهُوَ

خَيۡرٞ

لَّهُۥۚ

وَأَن

تَصُومُواْ

خَيۡرٞ

لَّكُمۡ

إِن

كُنتُمۡ

تَعۡلَمُونَ

١٨٤

Рӯзҳои муайян [-ро рӯзадорӣ кунед], пас, ҳар кас аз шумо, ки бемор ё мусофир бошад, [ба андозаи он рӯзҳое, ки натавонистааст рӯза бигирад] теъдоде аз рӯзҳои дигар [-ро рӯза бигирад] ва бар касоне, ки тавоноии онро надоранд, лозим аст каффора бидиҳанд [ва он ба баробари ҳар рӯз] хӯрок додан ба як тиҳидаст аст ва ҳар ки ба майли худ [бештар] накуӣ кунад, он [афзунбахшӣ ба суди ӯст ва] барояш беҳтар аст ва агар [фазилати рӯзадориро] бидонед, рӯза бароятон беҳтар [аз рӯзахӯрӣ ва пардохти каффора] аст