فَمَنۡ

خَافَ

مِن

مُّوصٖ

جَنَفًا

أَوۡ

إِثۡمٗا

فَأَصۡلَحَ

بَيۡنَهُمۡ

فَلَآ

إِثۡمَ

عَلَيۡهِۚ

إِنَّ

ٱللَّهَ

غَفُورٞ

رَّحِيمٞ

١٨٢

Гар касе донад, ки васияткунандае дар васияти худ дур аст аз ҳақ, хоҳ қасдан бошад ё саҳван ва насиҳат кунад васияткунандаро ба адл ва ӯ насиҳатро қабул накунад, пас агар ислоҳе миёни онон пардозад, ба тағйир додани васият то мувофиқи шариъат шавад муртакиби гуноҳе нашудааст. Ба дурустӣ Аллоҳ омурзандаи меҳрубон аст!¹