يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

كُتِبَ

عَلَيۡكُمُ

ٱلۡقِصَاصُ

فِي

ٱلۡقَتۡلَىۖ

ٱلۡحُرُّ

بِٱلۡحُرِّ

وَٱلۡعَبۡدُ

بِٱلۡعَبۡدِ

وَٱلۡأُنثَىٰ

بِٱلۡأُنثَىٰۚ

فَمَنۡ

عُفِيَ

لَهُۥ

مِنۡ

أَخِيهِ

شَيۡءٞ

فَٱتِّبَاعُۢ

بِٱلۡمَعۡرُوفِ

وَأَدَآءٌ

إِلَيۡهِ

بِإِحۡسَٰنٖۗ

ذَٰلِكَ

تَخۡفِيفٞ

مِّن

رَّبِّكُمۡ

وَرَحۡمَةٞۗ

فَمَنِ

ٱعۡتَدَىٰ

بَعۡدَ

ذَٰلِكَ

فَلَهُۥ

عَذَابٌ

أَلِيمٞ

١٧٨

Эй мўминлар, сизларга ўлдирилган кишилар учун озод киши муқобилига озод кишидан, қул учун қулдан, аёл киши учун аёлдан қасос олиш фарз қилинди. Энди кимга биродари томонидан бир оз афв қилинса (яъни, қотилдан қасос олиш ўрнига товон олишга рози бўлинса), у ҳолда яхшилик билан бўйинсуниш ва чиройли суратда товон тўлаш лозимдир. Бу (хукм) Парвардигорингиз томонидан енгиллик ва раҳм-шафқатдир. Бас, кимки шундан кейин ҳаддан ошса (масалан, товон тўлангандан кейин ҳам қотилни ўлдирса), унинг учун аламли азоб бордир. ¹