وَمِنَ

ٱلنَّاسِ

مَن

يَتَّخِذُ

مِن

دُونِ

ٱللَّهِ

أَندَادٗا

يُحِبُّونَهُمۡ

كَحُبِّ

ٱللَّهِۖ

وَٱلَّذِينَ

ءَامَنُوٓاْ

أَشَدُّ

حُبّٗا

لِّلَّهِۗ

وَلَوۡ

يَرَى

ٱلَّذِينَ

ظَلَمُوٓاْ

إِذۡ

يَرَوۡنَ

ٱلۡعَذَابَ

أَنَّ

ٱلۡقُوَّةَ

لِلَّهِ

جَمِيعٗا

وَأَنَّ

ٱللَّهَ

شَدِيدُ

ٱلۡعَذَابِ

١٦٥

[Бо вуҷуди ин оёти равшан] бархе аз мардум ҳамтоёни ғайр аз Аллоҳро [барои парастиш] бармегузинанд ва онҳоро ҳамчун Аллоҳ таоло дӯст медоранд, вале касоне, ки имон овардаанд, Аллоҳро бештар дӯст доранд ва онон, ки [бо ширку иртикоби гуноҳон] ситам карданд, ҳангоме ки азоби [қиёмат] – ро бубинанд, [хоҳанд донист], ки тамоми қудрат аз они Аллоҳ таоло аст ва ин ки Аллоҳ таоло сахткайфар аст