ٱلَّذِينَ

إِذَآ

أَصَٰبَتۡهُم

مُّصِيبَةٞ

قَالُوٓاْ

إِنَّا

لِلَّهِ

وَإِنَّآ

إِلَيۡهِ

رَٰجِعُونَ

١٥٦

    Сифати ин гуна сабркунандагон чунин аст, ки чун мусибате ба онҳо расид, гуфтанд: «Мо бандагони Аллоҳ ҳастем ва зери амру тадбири Ӯ ҳастем, он чӣ хост бо мо мекунад ва мо ба сӯи Ӯ бозхоҳем гардид. Ва баъд аз он барои ҳисобу ҷазо аз нав зинда хоҳем шуд».¹