وَلَنَبۡلُوَنَّكُم

بِشَيۡءٖ

مِّنَ

ٱلۡخَوۡفِ

وَٱلۡجُوعِ

وَنَقۡصٖ

مِّنَ

ٱلۡأَمۡوَٰلِ

وَٱلۡأَنفُسِ

وَٱلثَّمَرَٰتِۗ

وَبَشِّرِ

ٱلصَّٰبِرِينَ

١٥٥

    Албатта, шуморо ба андаке тарс ва гуруснагӣ ва нуқсони молҳо ки ба душворӣ ба даст оварда мешавад, ё аз даст меравад ва ҷонҳо; ба фаро расидани марг, ё қатл ва кам шудани меваҳо меозмоем. Ва, эй Паёмбар, сабркунандагонро хабари хуш деҳ, ки ба сабаби сабрашон дар дунёву охират шоду хуррам мегарданд.¹