وَمِنۡ

حَيۡثُ

خَرَجۡتَ

فَوَلِّ

وَجۡهَكَ

شَطۡرَ

ٱلۡمَسۡجِدِ

ٱلۡحَرَامِۚ

وَحَيۡثُ

مَا

كُنتُمۡ

فَوَلُّواْ

وُجُوهَكُمۡ

شَطۡرَهُۥ

لِئَلَّا

يَكُونَ

لِلنَّاسِ

عَلَيۡكُمۡ

حُجَّةٌ

إِلَّا

ٱلَّذِينَ

ظَلَمُواْ

مِنۡهُمۡ

فَلَا

تَخۡشَوۡهُمۡ

وَٱخۡشَوۡنِي

وَلِأُتِمَّ

نِعۡمَتِي

عَلَيۡكُمۡ

وَلَعَلَّكُمۡ

تَهۡتَدُونَ

١٥٠

Ва аз ҳар ҷо, ки берун шудӣ, пас, [дар ҳангоми намоз] рӯйи худро ба сӯйи Масҷид-ул-ҳаром кун ва [шумо, эй муъминон] ҳар ҷо ки бошед, рӯйи худро ба сӯйи он [масҷид] кунед, то мардум алайҳи шумо ҳуҷҷате надошта бошанд [то бо истинод ба онҳо баҳонатарошӣ кунанд], магар касоне аз эшон, ки ситам карданд [ва ҳамвора душманатон хоҳанд буд]. Пас, аз онҳо натарсед ва аз ман битарсед [ин тағйири қибла барои он буд], ки неъматамро бар шумо тамом кунам [ва шуморо мутамоиз созам], бошад, ки ҳидоят шавед